Geplaatst op 27 Mei, 2013 | door Danielle Versteijne

1
Geplaatst in : Uit het hart, Danielle

Column Danielle – Marianne Vaatstra

danielle

Bron | @dac3006

Je bent een meisje van 16. Een meisje als vele anderen.
Uit geweest, want dat doe je op die leeftijd, en na afloop fiets je terug naar huis.
Je woont in een dorp waar iedereen iedereen kent en fietst je route langs soortgelijke plaatsen.
Een gemoedelijk gebeuren. Idyllisch bijna. Echte problemen kent men alleen in de grote steden.
En in Volendam.
Totdat.
Je komt op de terugweg na een avondje stappen een buurman tegen. Een buurtboer.
Een aardige man, nog jonge kinderen.
Je vertrouwt hem. Kletst wat met hem. Rookt samen een sigaretje.
Zijn aansteker stop je in je tas.
Wat geeft het.
De waarde van deze handeling zal later van onschatbare waarde blijken.
Maar dat besef je niet.
Je bent jong. Je geniet van het leven.
Dan gebeurt er iets waardoor de situatie een dramatische wending neemt.
Niemand weet nog precies wat er is gebeurd maar kranten maken melding van een meisje dat vermoord werd aangetroffen.
Vermoord en verkracht. Geen groter leed denkbaar voor ouders.
Maar daar blijft het niet bij.
Want de dader van dit onmenselijke misdrijf blijft onvindbaar.
En dus worstelen de ouders met een mengeling van gevoelens.
Rouw, een diep en niet te beschrijven verdriet, woede, maar niet wetende op wie die te richten.
Op de dader ja, maar die loopt ergens vrij rond.
En niemand weet wie hij is. Behalve hijzelf.

Dertien jaar zal het duren voordat het verlossende telefoontje komt.
We hebben hem.
Drie woorden maar met een onmetelijke impact.
In minstens twee families.
De ouders van het meisje beleven alles weer opnieuw, gevoelens in een vrije val met daaraan toegevoegd opluchting.
Gek? Het voelt nu eenmaal zo.
De familie van de dader belandt met diezelfde woorden in een hel.
Een vrouw die in haar man opeens een volslagen vreemde herkent.
Al die jaren het bed gedeeld met een brute verkrachter. En een moordenaar.
Kinderen die hun vader verliezen. Of niet. Of… Ja, wie is hij eigenlijk?
En wat heeft hij ons aangedaan?
En haar?!?
Het is goed dat er zo hard voor gevochten wordt om dit op te lossen.
De dader moet gestraft.
Maar hij trekt velen met zich mee.
Een misdrijf kent slachtoffers. Het oplossen ervan ook.

Tags: , , ,


Over deze auteur



Een reactie op Column Danielle – Marianne Vaatstra

  1. Een bekende says:

    Jammer dat hier beschreven word dat marianne deze man vertrouwde en dat ze samen een sigaretje hebben gerookt( dader rookt niet) het was ook niet zijn aansteker.
    Hij heeft haar van achter overvallen van de fiets gerukt, en onder bedreiging van een mes het weiland in meegenomen, voor Marianne vanaf het eerste moment dus ook helemaal geen aardige buurtboer, maar een vreselijke verkrachter en kindermoordenaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.