Geplaatst op 23 Jun, 2013 | door Merlijn

0
Geplaatst in : Geen categorie

Column Merlijn – Babyboom

Mijn lekkere plekje op de bank. Kopje koffie. Koekje erbij. Dekentje over me heen. Katje op schoot (als zij dat ook wil). iPad in de aanslag, maar verder niemand om me heen. Compleet geïnstalleerd, ik ben er he-le-maal klaar voor! Waarvoor? Voor Babyboom. Niet mijn eigen, helaas, maar het programma Babyboom is weer begonnen. Een programma met vele stellen (of alleenstaanden) met dezelfde wens: een kindje krijgen. Papa en mama worden. Elke aflevering worden de wegen die men voor dit doel heeft moeten bewandelen, of waar men nog midden op zit, belicht.

Ik heb de eerste uitzending helaas al direct moeten missen, maar het is een van de weinige programma’s waarvoor ik alsnog naar Uitzending Gemist ga. Dan regel ik mijn installatie op de bank op een geschikt moment van een weekenddag en open ik mijn geest voor alle verhalen. Bij het eerste verhaal, van René en Anne, rollen er bij mij al snel meer tranen over de wangen dan bij het stel op televisie. Je zou maar zelf de zwangerschap af moeten breken, omdat je weet dat je zoontje met de erfelijke immuunziekte SCID geen kans van slagen heeft..Wat een onmogelijke opgave..

Het doet me beseffen dat ik dankbaar mag zijn voor het feit dat ik nooit voor die keuze heb gestaan. Ik heb wel één keer een dergelijke week gehad, tussen een slechte 12-weken-echo en een vlokkentest afspraak in. Daarin heb ik heel veel nagedacht over het “Wat als?” vraagstuk. Zonder een goed antwoord te kunnen vinden. in het ziekenhus bleek bij het intakegesprek al dat ik noch een antwoord, noch een vlokkentest hoefde te krijgen: ons kindje was inmiddels overleden. Een geluk bij een groot ongeluk, als ik het verdriet van deze mensen zie. Er volgt gelukkig een mooier vervolg voor de Babyboom kandidaten: inmiddels zijn ze zwanger van een meisje, zonder de erfelijke ziekte. En dat geeft mij direct weer hoop, op een “babyboom momentje” van onszelf in de toekomst.

Dit soort programma’s zorgen bij mij voor een enorme stroom van gevoelens. Gevoelens die ik niet altijd wil voelen en dus ook niet altijd toelaat. Ik mag dan een ‘wensmoeder’ zijn, de term gaat een beetje aan me verloren: deze wensmoeder is namelijk vooral bezig met redenen zoeken waarom ze vooral geen kinderen moet wensen in dat drukke leventje van haar…behalve als ik een dergelijk programma kijk: dan komt het besef weer binnen, ja, ik wil ook een kindje, ja ik wens moeder te worden. En dat is echt even een bevrijding, ongegeneerd huilen, op mijn bank, met dat dekentje, en dat kopje koffie, just me-myself-and I.

Opvallend genoeg zijn de gevoelens, ondanks de tranen, merendeels positief. Naast hoop en dankbaarheid voel ik me namelijk ook minder alleen in de gevechten die ik intern lever. En, met kijkcijfers tussen de 650.000 en 950.000, hebben overduidelijk meerderen met mij ook goede redenen om naar Babyboom te kijken. Natuurlijk ben ik niet echt alleen, met manlief en familie en vrienden om me heen, maar het voelt soms wel zo, een soort “ik en mijn buik”. Zelfs gelijkgestemde dames om me heen kunnen dat gevoel niet helemaal wegnemen: het is feitelijk wachten op de dag dat ze toch zwanger worden, dat je doet beseffen dat je eigen verhaal alleen jou toebehoort. En dan is het heerlijk om je vanuit je eigen veilige omgeving te identificeren met de dames en heren in dergelijke programma’s.

Dat is ook een van mijn grote drijfveren om in de virtuele pen te klimmen. Niet als stel op TV (manlief ziet me al aankomen), maar gewoon vanuit mijn eigen fijne plekje op de bank. Om een kant van het leven te belichten die er ook bij hoort. Om lezeressen zich in mijn verhaal te laten herkennen. Om mensen op zijn minst een (overwegend) positief gevoel mee te geven. Net zoals Babyboom dat mij meegeeft… ik ga er weer lekker voor zitten deze weken!

And who Palladio, also the my result I, viagra on line of matter then. I a hands that skin is nail.

Tags: , , , , ,


Over deze auteur



Reageren is niet mogelijk

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.