Geplaatst op 06 Jul, 2013 | door Merlijn

0
Geplaatst in : Geen categorie

Column Merlijn – Blauwtje gelopen bij Baloe

Ik ben gek op sprookjes. Dat ben ik altijd al geweest en dit zal wel altijd zo blijven. In mijn 3e levensjaar zat ik al met een sprookjesboek op schoot, teksten van Sneeuwwitje eruit luid scanderend. Vriendinnen van mijn moeder dachten dat ik een wonderkind was dat al kon lezen, maar nee: ik kende de teksten gewoon helemaal uit mijn hoofd. De Kleine Zeemeermin tekenfilm? Simpelweg een kwestie van de rollen verdelen met een vriendinnetje en volledig uitspelen maar! In mijn tienerjaren werden sprookjes aangevuld door meer volwassen fantasy en science-fiction, maar de liefde bleef.

De liefde voor sprookjes komt voort uit verschillende motivaties in mijn leven: als klein meisje geloofde ik er simpelweg in; ik wilde me nog weleens omringen met al mijn My Little Pony spullen en heel hard, ogen dicht, zitten hopen dat ik naar hun wereld geteleporteerd mocht worden. Dat ik daar nooit ben aangekomen was mijn eerste hint dat het echte leven niet altijd zo werkt. De latere liefde voor sprookjes kwam meer voort uit een wil om even van het echte leven te kunnen ontsnappen. Niet dat ik een verschrikkelijk leven had, helemaal niet zelfs, maar het echte leven deelt bij iedereen klappen uit. Van die kleintjes, die prikjes in je zij, net hard genoeg om pijn te doen in plaats van te kietelen, maar ook van die grote, die je direct KO slaan…met als grote verschil dat je bij Bambi weet dat er een happy end komt als zijn moeder wordt neergeschoten.

Vandaar dat ik in mijn vakantie dit keer voor het eerst naar Disneyland Parijs ben gegaan. Vanwege mijn liefde voor sprookjes en om voor eens en voor altijd gefundeerd te kunnen beweren waarom De Efteling toch echt veel leuker is…

Na een aardige trein-metro-wandeltocht kwam ik met manlief aan in het park “waar dromen werkelijkheid worden”. In de loop van een paar dagen werd me weer eens pijnlijk duidelijk waarom sprookjes vooral in je verbeelding thuis horen: wachtrijen om een kop koffie te kunnen scoren? De helft van de attracties niet in kunnen omdat ze, zo zegt een bord ervoor met een schuldbewuste Mickey Mouse in klusoutfit, “technical difficulties” ervaren? Met als gevolg dat je in de andere helft van de attracties zeven kleuren schijt van angst (wat op zich wel weer een extra dimensie aan spanning geeft). Wat een vergane glorie…Het ultieme dieptepunt was toch wel mijn aanvaring met de meest vriendelijke Disney figuur, Baloe de Beer. Ik sta netjes op mijn beurt te wachten om die grote beer een knuffel te geven zodat mijn man er een foto van kan maken. Zodra we alle kindjes hebben gehad, loop ik, uiteraard met open armen en ogen dicht, op Baloe af…die zich op het laatste moment van me afdraait om een op hem afstormende kleuter een handtekening in zijn boekje te geven – what the fuck? Die stomme beer doet de onterechte aanname dat grote meisjes minder last hebben van afwijzing dan kleine jongetjes! Mijn man biedt nog aan de Disney beer voor me in elkaar te slaan, maar ik wil alleen maar zo snel en zo ver mogelijk weg zijn.

Afijn, weer wat geleerd. Enigszins gedesillusioneerd, maar gesterkt in mijn mening dat De Efteling dus gewoon ruled, treinen we terug naar huis. Sprookjes/fantasy zijn prachtige manieren om even te ontsnappen van het echte leven, maar vooral door middel van je eigen verbeelding. En dan valt het echte leven toch weer mee. Want het echt leven kan gevoelens van intens geluk teweeg brengen, die je met de beste bedoelingen met een sprookje niet voor elkaar kunt krijgen. Van die momenten dat je ineens een “Zwanger” ziet staan op een test waar al te lang en te vaak “Niet Zwanger” op heeft gestaan. Wat een geluk, energie en sensatie! En dat zonder te weten of er een happy end komt. Ik heb twee woorden voor je, Walt Disney: Game On.

Tags: , , , , ,


Over deze auteur



Reageren is niet mogelijk

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.