Geplaatst op 20 Jun, 2013 | door Merlijn

0
Geplaatst in : Uit het hart, Merlijn

Column Merlijn – Het Ergste

Merlijn

Half 6 op maandagavond. Uitgeput lig ik op de bank. Ondanks het half uurtje, dat ik even terug op bed ben gaan liggen bij thuiskomst. Is dit echt pas de eerste werkdag van de week? De tweede goede echo is inmiddels 5 dagen geleden. Toen zat ons kleintje op 7 weken. We hebben zelfs al, héél eventjes, een hartslag gehoord. Ongelofelijk.. Zeker een paar uur lang daarna hebben we euforisch rondgelopen, terwijl we felicitaties ontvingen via sms-jes van onze naasten. Zij leven net zo zeer in spanning als wijzelf. Is vijf keer wellicht scheepsrecht?

Maar dan..slaat de paniek weer regelmatig toe. De meeste van de vorige zwangerschappen zijn tussen week 7 en 9 misgegaan. Met of zonder bloedverlies, dus dat zegt me niets. Bij de vorige is het op week 7, dag 4 begonnen met de ellende. En in dat geval wel bloedverlies. Dat was gisteren en die dag hebben we gelukkig met mijn eigen gehele familie doorgebracht. Bij elk pijntje denk ik dat het misgaat. Maar als het een tijdje geen pijn doet, denk ik hetzelfde. Word je er al gek van? Ik ook..gelukkig worden de mensen om me heen nog niet gek van me. Of ze doen net alsof en dat is ook goed. Een plotselinge huilbui, melden dat je nu echt zeker voelt dat het mis is. Alles wordt opgevangen met geduld, liefde, een knuffel en de boodschap: “meisje, ga nu niet direct uit van Het Ergste.” De woorden komen vaak niet helemaal aan, de knuffels en liefde wel.

Inmiddels is het 6 uur en komt ook manlief thuis. Hij is erg vrolijk en vraagt of onze vriend er nog niet is, terwijl hij direct de keuken in schiet. Sowieso is manlief El Positivo, hij gelooft wederom met hart en ziel in de komst van dit kindje. Dat heb ik ook hard nodig, want dat geloof schiet ik vaak tekort. Er wordt al met pannen gerammeld, terwijl ik zijn vraag registreer.

“Eh, nee, nog niet. Hoe laat zou hij komen eten dan?” “Een half uur geleden” klinkt het uit de keuken. Nou, blij toe dat hij iets later is. Daardoor kon ik nog even, alleen met mijn gedachten, crashen op de bank. “Er zal wel file staan.”

Een uur en meerdere telefoontjes verder gaan we toch maar eten. “Joh, er is vast niets aan de hand, ga nu niet meteen uit van Het Ergste.” Ik hoor het mezelf zeggen en lach een beetje vanbinnen. Wat een welbekende woorden. En net zoals ze bij mij vaak niet aankomen, komen ze nu ook bij manlief niet aan. Het zit hem niet lekker.

Half 8 gaat dan toch de telefoon. Onze vriend is ergens blijven hangen en hij was de tijd vergeten. Hij heeft nu eenmaal veel aan zijn hoofd gehad de laatste tijd… Dacht ik. Maar de toon van manlief aan de telefoon lijkt ergens anders op. Die toon geeft me een erg onrustig gevoel. Een halve minuut later is het gesprek al beëindigd en kijkt manlief me met grote ogen aan. Dan wordt Het Ergste bevestigd. Van het ene op het andere moment is onze vriend, in een auto-ongeluk, om het leven gekomen.

Het maakt me nederig. Zet zaken in zijn perspectief. De rest van de week zijn we moeizaam doorgekomen en stond in het teken van afscheid nemen van deze bijzondere man, die echt Het Ergste is overkomen…

Wel weer mijn lesje geleerd: angst om Het Ergste houdt het niet tegen, angst houdt wel het leven eromheen tegen.

Tags: , , , ,


Over deze auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.