Geplaatst op 14 Mei, 2013 | door Merlijn

0
Geplaatst in : Uit het hart, Merlijn

Column Merlijn – Progesteron en zo

Merlijn

Één woord komt in me op: Droomvlucht. Nee, niet die. De oplettende lezeres zou het wellicht kunnen denken na het lezen van mijn eerste column, maar ik ben niet in de Droomvlucht van de Efteling. Het uitzicht vanaf mijn balkon doet me er echter wel aan denken: de bloemen, de geuren, de feërieke omgeving. Ik verwacht elk moment mijn karretje te moeten verlaten en opnieuw achteraan de rij te moeten sluiten voor een volgende blik op dit tafereel. De wind in mijn haren, de zon op mijn gezicht (wat lijkt dat lang geleden met deze winter in Nederland..) en het uitzicht over zee doen me beseffen: “this is the real deal”. Dit eiland wint het op zijn sloffen, twee vingers in de neus en wat al niet meer, van zelfs de Efteling.

We zitten een weekje op Madeira. Een vlucht naar dit droomeiland, wat keek ik daar naar uit. Zeker toen bleek dat ik voor de vijfde keer zwanger ben. Ergens zegt een stemmetje dan direct: en nu gewoon plat gaan liggen, wachten tot je kindje er, volgroeid dit keer, uit mag komen. Maar het leven, het werk, de afspraakjes en sportactiviteiten gaan gewoon door. En toch..al weet je dat het niet uitmaakt voor de slagingskans van dit hummeltje, je gelooft niet meer in een goede afloop als je niet iets radicaal anders doet.

Dus ik zat binnen 5 dagen na de positieve test bij mijn specialist. Als er geen weekend tussen had gezeten, waren het er nog minder geweest. Ik heb daar een oproep gedaan: ik heb hulp nodig. Ik kan het niet alleen. Mijn lichaam doet iets met kindjes waar noch ik, noch de kindjes blij van worden. Ik doe alles om dit kind de kans te geven die het verdient. Ik ga er bij huilen van pure emotie… Mijn specialist hoort me rustig aan, doet een echo bij me waarover zij erg te spreken is (ik wat minder, sorry, garantie tot de deur) en legt me rustig uit hoe ik er voor sta: zonder iets te doen, heb je al 65% kans op een geslaagde zwangerschap. Het voelt niet zo, met 100% miskramen, maar het is wel zo. Mogelijkerwijs kan progesteron er nog wat procentjes aan toevoegen.

Hmm…nou, doe mij dat dan maar.. Helaas, zo werkt het ook niet. Omdat het effect nog bewezen moet worden, kan ik meedoen in een studie: 50% kans op progesteron, 50% kans op “neppillen”. Oww…de procenten vliegen me inmiddels om de oren, maar ik beslis direct: liever een kans op iets, dan alleen op dat lichaam van mij rekenen. Manlief laat de keus geheel aan mij over (ik moet het immers allemaal ondergaan), en knikt me bemoedigend toe.

Zo geschiedde dat ik alweer een week lang, in de ochtend en de avond, mogelijk progesteron tot me heb genomen. De pillen moeten, jawel, daaronder worden ingenomen. Dus moet ik netjes 10 minuten nadien even plat gaan liggen. Ook als ik op een vliegveld in Madeira sta…languit gestrekt en naar het plafond starend vanaf mijn 3 klapstoeltjes hoop ik op de 50% kans op progesteron. Wat een verhaal voor je kind later! Of dit hummeltje wel de eindstreep gaat halen weten we pas over een hele lange tijd. So far, so good, lijkt het; ik ben nog nooit zo ziek geweest van een zwangerschap. We mogen vooralsnog even verder dromen. Iets wat goed gaat, uitkijkend over de zee en bloemen van Madeira. In ieder geval tot de volgende echo…

Tags: , , , , , , ,


Over deze auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.