Geplaatst op 25 Jun, 2013 | door Moriah

0
Geplaatst in : Geen categorie

Column Moriah – Mannen met ruggengraat

In stresssituaties leer je de man achter de man kennen. Soms kom je tot verrassende ontdekkingen, meestal niet.

Ik heb ooit eens een vriendje gehad waarmee ik op vakantie ging naar Zuid Frankrijk. Halverwege, in the middle of nowhere, kregen we autopech. Hij was volkomen in paniek en wist niet meer wat hij moest doen. Uiteindelijk heb ik alles zelf maar geregeld. Auto aangehouden, gevraagd of hij de dichtstbijzijnde garage wilde bellen, auto laten repareren, afgerekend en door gereden. Ja, natuurlijk met vriendje, die heb ik daar heus niet achter gelaten. Al had ik het moeten doen. Misschien niet helemaal verwonderlijk dat op de terugreis we allebei weer single waren.

Ik hou van mannen met ruggengraat. Mannen die stevig in hun schoenen staan. Durven te zijn wie ze zijn en actie ondernemen waar nodig. Gewoon iemand waar je wat aan hebt. Waar je soms even tegenaan kan leunen. Een stevige pilaar die niet omver te waaien is. In ieder geval niet door een zuchtje wind. Een type van ‘niet lullen maar poetsen’. Opstropen die mouwen. Als ik alsnog alles zelf moet regelen, kan ik net zo goed alleen zijn. Scheelt een hoop frustratie en ergernis.

Soms denk je zo iemand te hebben gevonden. Soms blijk je dat geheel verkeerd te hebben ingeschat. Laatst nog. Bijna 50 jaar en nog steeds niet in staat een kikker van de kant af te duwen. Sterker nog, toen het een béétje spannend dreigde te worden, vluchtte hij eerst naar zijn moeder om vervolgens met een zware depressie onder zijn dekbed te vluchten. Dáár winnen we geen oorlog mee. Daar heb je dus echt helemaal niks aan. Hoewel hij zichzelf waarschijnlijk nog steeds geweldig vond. Het uitmaken hoefde in dit geval al niet meer, dat was het al. Maar toch. Hypothetisch gezien was dit absoluut een breakpoint.

Trieste figuren.

Zoonlief had net ook zo’n stresssituatie. Al weken wil hij een keer op de bank slapen. Hele ruzies zijn er over geweest. Gillend. Huilend. Maar doordeweeks zag ik het écht niet zitten en in het weekend vergaten we het steeds. Vandaag vond ik een geschikt moment. Met zijn kussen en zijn dekbed heb ik hem op de bank gelegd. Omdat ik meer ervaring heb met mannen – grote mond maar puntje bij paaltje… – deed ik éérst het licht overal uit en ging hem toen een nachtkus geven. Daarbij fluisterde ik gelijk in zijn oren: ‘Weet je zeker dat je dit wilt?’ Waarop een klein piepstemmetje terug zei: ‘Nee, mam, ik vind het toch een beetje griezelig. Inmiddels ligt hij heerlijk in zijn eigen bed.

Hij is nu nog negen. Nu mag het nog. Maar voor hij negentien is, zal hij nog heel wat ruggengraat moeten kweken! Eens kijken hoe ik dát moet gaan aanpakken…!

Phone to early. Nice have in after who canadian pharmacy little I the the white I the lashes!

Tags: , , , , , ,


Over deze auteur



Reageren is niet mogelijk

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.