Geplaatst op 10 Jun, 2013 | door Moriah

0
Geplaatst in : Geen categorie

Column Moriah – Zwanger

Zwanger. Ik ben zwanger. Ik zeg het nog maar een paar keer tegen mijzelf, zodat ik er ook zelf in kan gaan geloven. IK BEN ZWANGER. Niet te geloven. 45 jaar, zwanger van een man die meer dan allergisch reageert op kinderen. Maar dat is nog niet alles: heel foute medicijnen geslikt de afgelopen periode, geen microgram foliumzuur geslikt, vorig weekend flink wat alcohol gedronken en zwaar over de datum met mijn 45 jaar. Dit is géén ideale situatie voor een zwangerschap, laat staat voor een extra kind!

Maar ik ben het wel. Blijkbaar denkt die kleine zeemeermin daar zelf heel anders over. Geen idee wat ze bij mij denkt te vinden, maar ze zwemt daar wel.

Haar vader ligt nu overspannen op bed. Ik zei het toch al, hij is meer dan allergisch voor kinderen. Hij heeft het bijna 50 jaar vol gehouden, maar vlak voor die 50 jaar rond is, kom ik even roet in het eten strooien. Op z’n minst slordig te noemen. Ook nog eens op een moment dat het hem al allemaal tegen zit. Hij overziet het niet meer. Burn out. Uit het veld geslagen. Overspannen.

En ik. Ik ben zwanger. En ik weet het niet. Gedachten vliegen over en weer, schieten van links naar rechts. Ik heb de aankomende papa vandaag aan de telefoon gehad. Hij heeft gevraagd, nee gesmeekt, het weg te laten halen. Om allemaal heel legale redenen. Rationeel, heeft hij absoluut gelijk. Maar ik heb hem niks horen vragen over wat deze zwangerschap bij mij doet. Eigenlijk heeft hij voornamelijk gesproken over wat het met hém doet. En hij is niet eens zwanger. Ik ben zwanger.
Hij durfde zelfs te beweren dat ik waarschijnlijk het kindje alleen zou houden om hem een hak te zetten. Omdat hij hier niet mee om kon gaan. Hoe kan iemand zo denken? Okay, hij heeft zich voor die opmerking verontschuldigd, maar hoe diep moet je zitten om dát van een ander te denken. Daar ‘neem’ je toch geen kind voor? Om iemand een hak te zetten? Het idee alleen al.

Mijn gevoel slingert van links naar rechts. Wetend dat ik er he-le-maal alleen voor zal staan. Ik kan en mag geen hulp vragen van de vader. Hij kan het niet. Ik moet het alleen oplossen. Maar wat kies ik? Kies ik voor de makkelijkste weg? Abortus? En is dat wel de makkelijkste weg? Of blijf ik daar de rest van mijn leven een gevoel van wroeging over houden?
Of kies ik voor de moeilijkste, waarschijnlijk meest eenzame weg? Het kindje geboren laten worden. Mits zij gezond is. Mijn kleine zeemeermin… Nu nog de grootte van en erwt. Niks kleine zeemeermin, een prinses op de erwt ben je.

Vandaag heb ik twee goede opmerkingen gehoord. Helaas niet van de vader in spé. De ene opmerking was: ‘Bedenk bij je keuze dat dit je laatste kans is.’ En de tweede opmerking was: ‘Het gaat om jouw beslissing. Laat je keuze niet afhangen van anderen, het moet jouw keuze zijn.’
En deze twee adviezen spelen door mijn hoofd. Want wat is mijn keuze? Wat kan ik? Wat wil ik? Wat heeft mijn keuze voor een consequenties. Zowel de een als de ander. Wat haal ik overhoop, wetend dat ik er alleen voor zal staan.

Gelukkig hoef ik vandaag nog niet te kiezen. Woensdag heb ik een gesprek met mijn gynaecoloog. Dan eerst maar eens vragen of al die chemische troep in mijn lichaam kwaad kan voor de kleine zeemeermin. Wat haar overlevingskansen zijn gezien mijn leeftijd. Hoe groot de kans is op afwijkingen en wanneer daar op gecontroleerd kan worden.
En nu toegeven aan mijn vermoeidheid. Een van de bijverschijnselen van de zwangerschap. En van mijn gepieker vrees ik. Hemel, wat ben ik moe…

ON been couple loved doubted morning. My with first viagra for sale care, seen huge sort too! I get it!

Tags: , , ,


Over deze auteur



Reageren is niet mogelijk

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.