Geplaatst op 08 Jul, 2013 | door Marion Middendorp

1
Geplaatst in : Uit het hart, Robin

Column Robin – Simpsons, slangen en knuffels

robin

Ik kan niet wachten. Al dagen kijk ik uit naar mijn date met Kerem. Een leuke, intelligente tandarts van Turkse afkomst met enkele eigenaardige trekjes. We whatsappen al een tijdje. Hij in vlagen zeer gepassioneerd en ik wat stabieler en gereserveerder. Een man die ik nog nooit heb gezien, die geef ik niet zo maar X-jes, knuffels en hartjes in een app. Een stemmetje in mijn hoofd zegt: “Je kent hem niet!” We hebben twee keer met elkaar gesproken via Facetime. Hij heeft een leuk hoofd en een prettige stem. Langzaam stel ik me steeds meer open voor hem. Hij roept zelfs verlangen in me op. Zo nu en dan whatsapp ik nu een klein x-je. Een filmpje dat hij opgenomen heeft waarin hij me vanuit zijn bed goedemorgen wenst, heb ik al meer dan eens bekeken.

Maar ja, zijn eigenaardige trekjes… Toen ik een vriendin erover vertelde vroeg ze me voorzichtig of ik nog wel met hem af wil spreken. Ik zei vol overtuiging: “Ja, natuurlijk!” Wat is er aan de hand? Tsja, hij woont nog bij zijn moeder… Heeft nog een kamertje met pluchen knuffels, twee slangen en een verzameling Simpsons. Nu weet ik natuurlijk niet waarom hij nog bij zijn moeder woont… Is ze bedlegerig en zorgt hij voor haar? Heeft ze geen inkomsten en woont ze eigenlijk bij hem in? Is hij ondanks zijn 34 jaar nog niet volwassen? Dan zijn er ook nog de vragen die meteen opkomen, maar geheel nog niet relevant zijn. Als ik bij hem blijf slapen, zou zijn moeder dat dan goed vinden? Zou hij wel kunnen koken? Wat als we gaan samenwonen… Moet er dan ook een kamer voor zijn moeder worden ingericht? Er zijn legio vragen en mogelijke antwoorden, maar ik wil geen eigen conclusies trekken. Vermoeiend hoor, dat denken. Nog even en dan kan ik het bijna allemaal vragen.

Nog anderhalf uur… Vanochtend even contact gehad om tegen elkaar te zeggen dat we er zin in hebben. Om 11 uur een Whatsapp berichtje gestuurd om de afspraak concreet te maken.

Ik: Om 6 uur onder de grote borden met reisinformatie? Moeten we nog iets afspreken om elkaar te herkennen? Krant onder je arm, roos tussen je tanden of een slang om je nek? x

Geen reactie… Om kwart over twee nog een berichtje gestuurd.

Ik: Hmm geen reactie… Haak je af? Zou ik jammer vinden hoor!

Geen reactie… Om tien over vier weer een berichtje gestuurd.

Ik: Nou, je houdt het wel spannend…

Geen reactie en het loopt nu toch tegen vijven. Hij zou al onderweg moeten zijn. Ik heb de hele middag al een knoop in mijn maag. Ik wil zo graag dat het doorgaat.

Een berichtje, yeuheuh!

Hij: Sorry, ik ga het niet redden.

Geen telefoontje verder niets… Zucht! Mijn moeder zegt in dit soort gevallen: “Zo’n knul is het niet waard om verdriet over te hebben.” Ze heeft helemaal gelijk, alleen de man die ik in mijn hoofd heb gecreëerd…inclusief moeder, pluchen knuffels, slangen en Simpsons. Die…die was het wel waard. Ik ben daarom toch even verdrietig om het verlies van deze man.

Next!

Tags: , , ,


Over deze auteur



Een reactie op Column Robin – Simpsons, slangen en knuffels

  1. Linda says:

    Bingo! Denk dat ik met deze man te maken heb gehad. Nog steeds op RP. Inmiddels 38, andere naam en ander medisch beroep.
    Komt ie uit B en heeft ie tattoos? Vertrouwde het niet en Googlede, maar eigenlijk kan het niet missen.

    Leuk geschreven trouwens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.