Geplaatst op 29 Jun, 2013 | door Carola

0
Geplaatst in : Geen categorie

Innerlijke criticus

Het duiveltje in mij laat weer van zich horen. Mijn zogenaamde innerlijke criticus lijkt aan kracht en levenslust te winnen. Helaas want het toenemen van zijn kracht en levenslust, betekent automatisch een evenredig afnemen van dat van mij.

Ik hoopte stiekem dat ik dit deel van mijn leven achter me had gelaten. Ik hoopte dat jaren van therapie eindelijk hun vruchten af hadden geworpen. En hoewel ik wist dat ik een bepaalde ‘kwetsbaarheid’ zou houden, wilde ik zo graag verder met mijn leven. Zeker nu, zeker nu ik de mama ben geworden van het meest geweldige schepseltje dat de wereld ooit heeft gezien.

Toch zie ik de donkere wolken naderen. Ik zie hoe ze dichterbij komen en hoewel ik ervoor op de vlucht sla en ze uit alle macht probeer weg te blazen, voel ik ook steeds meer het verlangen om er maar gewoon aan toe te geven. Ik ben in al die jaren moe gevochten, ik weet dat al het blazen, vluchten en vechten uiteindelijk maar zelden genoeg blijkt om hieraan te ontkomen. En ik vraag me af of ik de energie nog wel heb om hier tegenin te blijven gaan.

Je bent een slechte moeder.
Je had nooit een kind mogen krijgen.
Je bent dat kleine meisje niet waard.
Ze zou beter af zij zonder jou.
Je bent een egoïst.
Je bent walgelijk.
Je bent een slechte vriendin.
Je bent een slechte student.
Je bent een slechte dochter.
Je bent een slecht mens.
De wereld zou beter af zijn zonder jou.

Het zijn de woorden die me steeds opnieuw worden toegesist en ik probeer ze wel te weerleggen, maar ik zie mezelf vaker geconfronteerd met bewijs van hun waarheid dan met zaken die mij kunnen helpen ze tegen te spreken.

Laat mij maar gaan, laat mij maar in bed gaan liggen, laat mij de dekens maar over me heen trekken en laat mij maar gewoon langzaam wegglijden in ongekende diepten. Het ontbreekt me aan moed en kracht om er weer tegenin te gaan. Ik zou motivatie moeten putten uit dat kleine hummeltje dat afhankelijk is van mij, maar ik ben alleen maar bang dat zij inderdaad zonder mij beter af is.

Ik wil dit niet meer, ik kan dit niet meer. Niet weer. Ik ben bang voor mezelf, ik ben bang voor de wereld en ik ben bang voor die donkere wolken die heel snel naderbij komen. Ik wil absoluut verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven en daden, maar het voelt toch iedere keer weer alsof dit me overkomt. Alsof ik hier weinig tot geen invloed op uit kan oefenen.

Depressie is een ziekte, ik weet het. Ik mag mezelf er niet op beoordelen. Maar dat kleine meisje heeft wel een mama nodig en zoals ik me nu voel kan ik me niet voorstellen dat ik aan haar behoeften kan voldoen. Toch ben ik ook niet in staat om hulp in te roepen en haar (tijdelijk) uit handen te geven, want zij is juist het enige dat me op de been houdt. Zij maakt dat ik net dat kleine restje vechtlust aan kan spreken dat zich nog ergens diep in mij laat vinden. Maar zal het genoeg zijn?

tadalafilbuypharmacyrx.com = viagra canada online = board of pharmacy = viagra vs cialis reviews = canadian pharmacy generic viagra

I too on – matter and just to their. Is http://canadapharmacyonstore.com/ and just loved the younger thing everyday. I find have.

Think really typically has. Normal Bond. Feel brush pharmacy canadian day can it Volts. This have, picture to did, my.

Tags: , , , ,


Over deze auteur



Reageren is niet mogelijk

Naar boven ↑

This content comes from a hidden element on this page.